Dzieje Krakowa cz. 3

By admin

Grudzień 23, 2016 O Krakowie 1 Comment
Tagi:

Bolesław Wstydliwy powołuje wówczas do Krakowa niemieckich osadników i organizuje miasto przywilejem lokacyjnym roku 1257 w gminę miejską, gwarantujący jej rozległy samorząd. Kraków odbudowuje się podług planu, który z małymi zmianami zachował się do naszych czasów. Dokoła miasta dźwigają się wzniesione przez Leszka Czarnego warowne miny, wewnątrz budują się domy murowane i ozdobne, na miejsce skromnych i drewnianych. Mieszczanie jednak niemieccy, wzmagając się w siłę, zajmują wrogie stanowisko wobec władzy książęcej.

W roku 1311, mimo licznie nadanych przywilejów książęcych, Albert, wójt krakowski, podnosi bunt, stłumiony krwawo przez Łokietka, który poskromiwszy butnych Niemców krakowskich, odbiera im wiele przywilejów i znosi język niemiecki w aktach urzędowych, zastępując go łaciną.

Za jego to panowania Kraków staje się stałą rezydencją królów polskich — a od r. 1320 koronami z Gniezna przez Łokietka przywiezionemu odbywają się koronacje, a potem i pogrzeby królów oraz członków ich rodzin, co wszystko wpływa na wzmożenie ruchu i rozkwit miasta.

Król Kazimierz Wielki zakłada w pobliżu miasta dwa przedmieścia: Kazimierz i Kleparz, organizuje sąd najwyższy prawa niemieckiego w Krakowie, co zapobiega odnoszeniu się do Magdeburga. Kraków coraz bardziej staje się punktem węzłowym handlu na Wschód i Zachód i bierze pewien udział w związku miast hanzeatyekich. Miasto się zabudowuje. W miejsce drewnianych, powstają budowle murowane. Z tych czasów pochodzi cały szereg gotyckich zabytków. W r. 1364 powstaje ognisko nauki i kultury, będące dźwignią myśli ducha polskiego w dalekie wieki.

Latest Comments
  1. Reklama