Dzieje Krakowa cz. 2

By admin

Grudzień 23, 2016 O Krakowie 1 Comment
Tagi:

Źródła świadczą, że Kraków przyjął chrześcijaństwo jeszcze przed Mieczysławem I, drogą przez W. Ks. Morawskie, w którego skład chwilowo wchodził. Wzmiankę o Krakowie spotykamy już u kupca arabskiego Ibrahima w X wieku, którą powtarza Albekri, geograf arabski, w w. XI; z niej widzimy, że Kraków pośredniczy w stosunkach między Wschodem a Zachodem, Rusią i Pragą. Ziemia Krakowska chwilowo w połowie X w. zajętą była przez Czechów. Odbił ją Bolesław Chrobry — polityczne i umysłowe życie Polski wówczas ogniskowało się w Gnieźnie i Poznaniu. Bolesław, chcąc podtrzymać znaczenie Krakowa dla rozwoju państwa, założył tu w r. 1000 biskupstwo i kasztelanię. Pierwsza katedra biskupia stanęła na Skałce, w pobliskim zaś Tyńcu osadza Benedyktynów, co nie pozostaje bez wpływu na kulturę miasta. Władysław Herman przeniósł biskupstwo na Wawel. Z wypadków ówczesnych, kroniki zapisały zabójstwo biskupa krakowskiego, św. Stanisława przez Bolesława Śmiałego r. 1079, budowę katedry r.. 1086, itd.

Polska, jak wiadomo, była początkowo zrzeszeniem kilku księstw, luźnie ze sobą złączonych, a Poznań i Gniezno współzawodniczyły z Krakowem na każdym polu. Stanowisko górujące Krakowa podkreśla fakt, że Bolesław Krzywousty umierając i dzieląc kraj między synów, opiekę nad innymi braćmi oddał księciu krakowskiemu. Walki polityczne o przywództwo w Polsce są też przez cały wiek walkami o Kraków. Jest on w tych czasach miastem przeważnie drewnianym, prócz kościołów, mało warownym, opierającym się o dwa zamki, czyli grody: gród większy książęcy, na Wawelu, i mniejszy, t. zw. »Gródek« (w miejscu, gdzie dziś klasztor Dominikanek, przy ul. Mikołajskiej). Narażony bywa na częste napady nieprzyjaciół. Najstraszniejszym z nich był najazd Tatarów 11 kwietnia 1241 roku. Mieszkańcy zostali wówczas w pień wyrżnięci, miasto obrócone w perzynę i zrównane z ziemią, prócz kościoła św. Andrzeja, który oblężenie wytrzymał.

Latest Comments
  1. Reklama